33x2x5 (Over Schoolverlaters en Achterblijvers)

17 juni 2011

asri jongeren geslaagdOf ik mijn huiswerk heb gemaakt. En of die mensen achter me iets hebben uitgevoerd. ‘Nee?’ Vraagt de leraar semi-beledigd. ‘Nee.’ Zeggen wij in koor.
De leraar pakt zijn map als een politieagent zijn bonboekje. ‘Dat wordt extra werk.’ Zegt de leraar semi-streng. Wij slaan onze ogen semi-beschaamd neer, pakken semi-zuchtend onze agenda’s en noteren onze taak. Opdat we niet vergeten te boeten voor onze enorme stommiteit.

Ik ken mijn leven niet anders dan heen en weer racend tussen mijn school en mijn huis, ik ken mezelf niet anders dan mopperend en verontwaardigd over mijn persoonlijke demoon ‘school’.

Terwijl geslaagde vijfde- en zesde klassers jubelend door de school rennen, en om de seconde worden gefeliciteerd door nog harder jubelende leraren, strompel ik door de voor mij eindeloze gangen van mijn gevangenis. Zouden de kersverse ex-scholieren massaal naar het park gaan om kampvuurtjes te stoken met hun schoolschriften als brandstof? Zouden ze massaal aan het bier gaan? Zouden ze massaal naar schiphol trekken om massaal uitgezwaaid te worden door het thuisfront?In ieder geval heerst er een massale blijdschap, of beter gezegd opluchting. Eerlijk gezegd zou ik er een jaar voor nodig hebben om te beseffen dat ik echt nooit meer naar school hoef, dat ik echt nooit meer een wiskundesom hoef te maken -tot ik mijn eigen boekhouding doe- en dat ik al helemaal nooit meer strafwerk zal krijgen van sadistische leraren.

Nog drie weken, 8 toetsen en twee sportdagen. Houd ik mezelf hoopvol voor. Mijn nieuwe mantra om mezelf nog 2x5x3 keer naar en van school te slepen. Nog 3×8 uur leren en dan hebben we het gehad. Dan mag ik al mijn hersens verliezen in de eindeloze reeks biertjes die ik samen met de sjonnies in Llorret zal nuttigen, ja, dan ben ik vrij.

En daarna? Daarna beginnen we gewoon weer opnieuw. Dus tenzij ik nu, door deze zeer deprimerende vooruitzichten -met uitzondering van enkele lichtpuntjes- uit het raam spring, zal ik als het goed is nog 33x5x2 keer tussen school en huis forenzen, en zal ik nog talloze malen de bonboekjes van mijn leraren tevoorschijn zien komen.

Voor alle gelukkige schoolverlaters moet het toch goed voelen om nu een soort sadistisch lachje op het gezicht te krijgen. Het is jullie van harte gegund, om het maar even in lerarentaal te zeggen.

Geniet van je vrijheid, verlies al je hersens en vergeet alles wat je in die 12-14 jaar school hebt geleerd. Wie weet zien jullie me -in jullie zeeën van vrije tijd- één van de 33x5x2 keren met een verbeten hoofd door de stad fietsen. In dat geval hoop ik dat jullie voor me gaan duimen, mediteren of bidden, opdat ik op een dag ook nooit meer hoef te boeten voor mijn argeloze anti-huiswerkmoods en opdat ik volgend jaar net zo jubelend door de gangen kan rennen als jullie.

Geplaatst door in de categorie Actualiteiten & NU

Reageer